Najstarszy dokument prozy polskiej. To teksty przeznaczone do wygłaszania, w których widać dbałość o rytm i retorykę.
Z czasem krótkie zapiski ustąpiły miejsca bardziej złożonym formom:
Rycerski hymn, który funkcjonował jako „napis” w pamięci zbiorowej Polaków. Jej archaiczny język (słowa takie jak dziela , bożyc ) wskazuje na bardzo wczesne pochodzenie, choć najstarszy zapis pochodzi z 1407 roku. 4. Epigrafika: Napisy na murach i przedmiotach
Średniowiecze to także napisy w sensie dosłownym – rylcem lub farbą:
W literaturze staropolskiej pojęcie „napisów” obejmuje nie tylko teksty literackie, ale przede wszystkim najstarsze ślady języka polskiego utrwalone w łacińskich księgach, dokumentach oraz na przedmiotach użytkowych. Są one kluczowym dowodem na proces wyodrębniania się polszczyzny jako samodzielnego języka piśmiennego. 1. Pierwsze zdanie: Księga henrykowska (1270)
Najstarszy dokument prozy polskiej. To teksty przeznaczone do wygłaszania, w których widać dbałość o rytm i retorykę.
Z czasem krótkie zapiski ustąpiły miejsca bardziej złożonym formom:
Rycerski hymn, który funkcjonował jako „napis” w pamięci zbiorowej Polaków. Jej archaiczny język (słowa takie jak dziela , bożyc ) wskazuje na bardzo wczesne pochodzenie, choć najstarszy zapis pochodzi z 1407 roku. 4. Epigrafika: Napisy na murach i przedmiotach
Średniowiecze to także napisy w sensie dosłownym – rylcem lub farbą:
W literaturze staropolskiej pojęcie „napisów” obejmuje nie tylko teksty literackie, ale przede wszystkim najstarsze ślady języka polskiego utrwalone w łacińskich księgach, dokumentach oraz na przedmiotach użytkowych. Są one kluczowym dowodem na proces wyodrębniania się polszczyzny jako samodzielnego języka piśmiennego. 1. Pierwsze zdanie: Księga henrykowska (1270)