Mövzu ilə bağlı hazırladığım bloq yazısını təqdim edirəm: İçəridə Dustaq Olmaq: Gör, Nə Qədər Çətindir
Yalnız həbsxana divarları insanı məhbus etmir. Bəzən insan öz evində, öz düşüncələrində və ya cəmiyyətdən təcrid olunmuş halda da dustaq kimi yaşaya bilər . Xəyallarından uzaq düşmək, sevdiklərindən ayrı qalmaq və ümidini itirmək ən ağır zindandır. Klassik ədəbiyyatımızda da Hüseyn Cavidin qeyd etdiyi kimi, insan bəzən öz evində belə hava almağa həsrət qalan bir məhbusa çevrilə bilir. Gör, Nə Qədər Çətindir? Iceride Dustaq Gor Ne Qederdi
Bu sualın cavabı hər kəs üçün fərqlidir. Kimi üçün bu, ailə həsrətidir, kimi üçün isə itirilmiş zaman. Amma ortaq olan bir həqiqət var: Hər bir dustağın ürəyində bir gün günəşi kənardan deyil, birbaşa görmək ümidi yaşayır. Kimi üçün bu, ailə həsrətidir, kimi üçün isə
Dustaq (məhbus) olmaq bir insanın həm fiziki, həm də mənəvi cəhətdən azadlığından məhrum edilməsidir. Bu vəziyyətdə olan bir şəxs üçün hər dəqiqənin, hər saatın öz hökmü var. Həyatın sabahını bilməmək, dar zindan divarları arasında keçən günlər insanın iradəsini sınağa çəkir. Balabəy Ağayevin "Dustaq" mahnısında deyildiyi kimi: "Hökmü var hər dəqiqənin, hər saatın... Bizə də qarə zindanı yazmış həyat". Mənəvi Dustaqlar Kimi üçün bu
Həyat bəzən bizi gözləmədiyimiz sınaqlarla üz-üzə qoyur. Azadlığın dəyərini isə çox vaxt onu itirəndə anlayırıq. "İçəridə dustaq olmaq" ifadəsi sadəcə dörd divar arasında qalmaq deyil, həm də daxili dünyamızda verdiyimiz mübarizənin simvoludur. Dustaq Həyatının Çətinlikləri