Dest Г› Lingгєn Min Girгєdane Dayгє Here

Azadî tenê bi nebûna zîndanan nabe. Azadiya herî mezin, azadiya fikir û ziman e. Heta ku mirov di mejiyê xwe de bi zimanê xwe yê resen nefikire, ew her tim di bin bandora "girêdanan" de ye. Ji bo ku ew girêk bên vekirin, divê zimanê dayikê di her qada jiyanê de—ji malê bigire heta dibistan û kolanan—were jiyîn.

Di encamê de, "Dest û lingên min girêdane dayê" ne tenê gazinek e, lê belê hişyariyek e. Ew nîşana wê yekê ye ku bêyî zimanê dayikê, mirov nikare bi rûmet û serbilindî bimeşe. Ji bo ku nifşên nû neyên lalkirin û nasnameya wan neyê windakirin, xwedîderketina li zimanê kurdî erkê herî pîroz e. Tenê bi xurtkirina ziman, em dikarin wan zincîrên li dest û lingên me hatine xistin bişikînin. Dest Г› LingГЄn Min GirГЄdane DayГЄ

Dema mirov nikaribe bi zimanê xwe yê dayikê biaxive, bixwîne an jî binivîse, wekî ku dest û lingên wî hatibin girêdan e. Ziman mîna perên çivîkan e; çawa ku çivîkek bê per nikaribe bifire, mirovekî bê ziman jî nikare di asîmanê fikr û ramanên xwe de bi serbestî bigere. Ev rewş dibe sedema "lalbûna ruhanî". Mirov di nava civaka xwe de dibe xerîb û nikare hestên xwe yên herî kûr bi zimanekî din îfade bike. Dayik wekî Parêzvana Ziman Azadî tenê bi nebûna zîndanan nabe

Di sernavê mijarê de bangawazî ji "Dayê" re tê kirin. Dayik, fêrker û parêzvana yekem a ziman e. Zimanê ku em pê re dibêjin "zimanê dayikê", ne tesaduf e. Ew zimanê ku bi şîrê dayikê re dikeve xwîna zarok, dibe bingeha kesayetiya wî. Dema ku dest û lingên zarokekî an ciwanekî di warê çandî de tên girêdan, ew li hewara dayika xwe (an jî welatê xwe) diçe. Ev bangawazî, daxwaza azadiyê û vegera ser kokên xwe ye. Girêdana Ziman û Azadiyê Ji bo ku ew girêk bên vekirin, divê